Τα μέσα ενημέρωσης στην εποχή της πανδημίας

Μεταξύ σφύρας και άκμονος βρίσκονται τα ελληνικά μέσα ενημέρωσης στο μεσοδιάστημα των δύο lockdown, έχοντας περάσει ήδη 10 «πέτρινα χρόνια» εξαιτίας της γενικής οικονομικής κρίσης αλλά ιδιαίτερα της μιντιακής, οι οποίες κατάφεραν καίριο πλήγμα τόσο στα έσοδα, όσο και στην αξιοπιστία τους. Περαιτέρω πτώση των επιδόσεων των εφημερίδων και των περιοδικών σε κυκλοφορίες και αναγνωσιμότητες, λόγω του περιορισμού των αναγνωστών, ανάλογη πτώση των δεικτών ακροαματικότητας των ραδιοφωνικών σταθμών εξαιτίας της μείωσης μετακίνησης με αυτοκίνητο, αύξηση της τηλεθέασης των καναλιών και επισκεψιμότητας των ιστοσελίδων, χωρίς συνακόλουθη άνθηση των διαφημιστικών εισροών και κεφαλαιοποίηση της συγκυρίας προς όφελος του ταμείου, είναι ορισμένα κοινά χαρακτηριστικά του πρώτου και δεύτερου κύματος της πανδημίας. Ωστόσο, υπάρχουν και σημαντικές διαφορές: Στα ποσά της διαφημιστικής «ένεσης» στα ΜΜΕ για την καμπάνια ενημέρωσης για τον κορωνοϊό, στη νέα νομοθεσία που προωθείται για τα ΜΜΕ με τις αντιδράσεις (για ένα σημείο) κομμάτων, ενώσεων και σωματείων να κορυφώνονται με την πρόσφατη απεργία στα τηλεοπτικά κανάλια.

Οι βαθιά ριζωμένες οικονομικές κρίσεις αποτελούν πρόκληση για την ερευνητική δημοσιογραφία παγκοσμίως

Οι πόροι για τα ρεπορτάζ ερευνητικής δημοσιογραφίας (investigative reporting) εξαντλούνται σε πολλές χώρες. Ο CoViD-19 επιταχύνει αυτήν την τάση. Η πολιτική των μέσων ενημέρωσης και τα μέσα δημόσια υπηρεσίας γίνονται σημαντικοί παράγοντες στην επιβράδυνση αυτής της αδυναμίας.

Ελληνικός Τύπος ώρα Μηδέν: Τι έχουν στην Ελλάδα οι εφημερίδες και πεθαίνουν;

Σε έναν αγωνιώδη «γύρο του θανάτου» έχει μετατραπεί ο αλλοτινός «γύρος του θριάμβου» περασμένων δεκαετιών για τις ελληνικές εφημερίδες, πανελλαδικές και τοπικές, με τη βασική, πρόχειρη αιτία-«άλλοθι» να εστιάζεται στην απαξίωση της αναγνωστικής συνήθειας εξαιτίας του ανταγωνισμού που ασκούν οι «Συμπληγάδες» της πιο εντυπωσιακής στην κατανάλωσή της, Τηλεόρασης και του σαφέστατα ταχύτερου και πιο ευέλικτου Διαδικτύου. Η εξήγηση αυτή, λογική και απολύτως αποδεκτή έως ένα σημείο, συνιστά μια μάλλον γενική υπεραπλούστευση καθώς φαίνεται να ισχύει μόνο για την ελληνική αγορά καθώς σε άλλες χώρες οι Εφημερίδες και συγκρατούν τις πωλήσεις τους και διατηρούν την αξιοπιστία τους. Το οξύμωρο είναι πάντως ότι αν ακόμη ζει ο ελληνικός Τύπος, έστω και σχεδόν ημιθανής, αυτό το λιγοστό οξυγόνο το οφείλει στους ίδιους τους «δήμιους» που δείχνει με το δάχτυλό του: το Διαδίκτυο και την Τηλεόραση, που συνεχίζουν να αναπαράγουν ή να προβάλλουν την ύλη των εφημερίδων στα πρωτοσέλιδα και τις ενημερωτικές τους εκπομπές, αντίστοιχα, επιστρέφοντας, αν όχι έσοδα, σίγουρα, ωστόσο, πολιτικό κεφάλαιο, ενεργώντας ως «πολλαπλασιαστές» και «καλοί αγωγοί» επιρροής των παραδοσιακών εκδοτών προς την Κοινωνία και την κεντρική πολιτική σκηνή.